Άραγε υπάρχει ευτυχία;;

Ένα ερώτημα που βασανίζει και θα εξακολουθεί να βασανίζει χιλιάδες ανθρώπους. Άραγε τι είναι η ευτυχία;; Μπορεί να απαντήσει κανείς σε αυτή την τόσο συνηθισμένη ερώτηση;; Δεν υπάρχουν μέτρα και σταθμά γι αυτό το μοναδικό συναίσθημα, γι αυτό το συναίσθημα που όταν το βιώνεις αισθάνεσαι ότι ζεις σε μια ουτοπία και όλα φαντάζουν πρωτόγνωρα και εξωπραγματικά.. Γιατί να μην διαρκεί παντοτινά αυτό το συναίσθημα άραγε;; Γιατί ίσως στον έξω κόσμο, στον πραγματικό, δεν υπάρχουν οι κατάλληλοι άνθρωποι να σε κάνουν να νιώσεις αληθινά ευτυχισμένη!! Και τότε σε πιάνει το παράπονο.. Γιατί να μην μπορέσω να βρω αυτό το ΄΄κάτι ΄΄ στη ζωή που θα με ευχαριστεί και θα με κάνει να νιώθω ολοκληρωμένη;;

Αυτό το ΄΄κάτι΄΄ μπορεί να είναι ένας έρωτας, μια ευτυχισμένη οικογενειακή ζωή, ένα επάγγελμα. Για μένα όλα αυτά είναι αλληλοεξαρτώμενα και αλληλένδετα στοιχεία. Για να είσαι ευτυχισμένος τελικά είναι απαραίτητο να διαθέτεις στη ζωή σου μια ποικιλία όλων αυτών των στοιχειών.

Ειλικρινά, πιστεύω ότι ακόμα και με το πέρας του χρόνου δεν θα πάρω ποτέ απάντηση σε αυτό το ερώτημα που εμφανίστηκε στα πρώτα στάδια της ενηλικίωσής μου. Το μόνο που ξέρω και εύχομαι είναι όλοι να καταφέρουν τελικά να βρουν ,σε όποιο στάδιο της ζωής τους και αν είναι, την λεγόμενη ευτυχία! Αυτό το ΄΄κάτι΄΄ που λέω και εγώ, που θα σε βοηθήσει να ζεις μια ζωή δημιουργική και χαρούμενη που θα μπορείς να εκπληρώσεις κάθε όνειρο βήμα βήμα  και όχι μια ζωή όπως οι ΑΛΛΟΙ πάνε να μας επιβάλλουν…

Απέλαση ή αφομοίωση?

Μετανάστες. Ίσως το πιο πολυσυζητημένο  θέμα της εποχής. Τους θέλουμε τελικά ή όχι. Τι προτιμάμε, την απέλαση ή την αφομοίωσή τους? Για να απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα πρέπει να έχουμε στο νου μας διάφορα καίρια θέματα. Ο άνθρωπος αποτελείται από σάρκα και πνεύμα και εμείς δεν κατέχουμε το δικαίωμα να παίζουμε με την ψυχή και τα προβλήματα κανενός από των συνανθρώπων μας,

Ζητάνε πολιτικό άσυλο, ζητάνε μια φυσιολογική ζωή η οποία θα τους επιτρέπει να ζήσουν με αξιοπρέπεια  τους εαυτούς τους αλλά και τις οικογένειές τους, Θέλουν δηλαδή αυτό που ζητάει κάθε άνθρωπος ή με άλλα λόγια για να μιλήσουμε καθαρά, ζητάνε αυτό που ζητάει κάθε ΈΛΛΗΝΑΣ.

Παίζει πια τόση μεγάλη σημασία το τι εθνικότητας είναι ο συνάνθρωπός μας, τι χρώμα δέρματος έχει, τι γλώσσα μιλάει ή τι θρησκεία ασπάζεται? Η απάντηση μου είναι κατηγορηματική. ΟΧΙ. Από το σχολείο κιόλας μας μάθαιναν να αγαπάμε τον συνάνθρωπό μας ακόμα και αν αυτός είναι αλλιώτικος από εμάς. Παρόλα αυτά οι επίμονες αυτές προσπάθειες των δασκάλων μας δεν βρήκαν καμία ανταπόκριση. Απογοητευμένη βλέπω τα νέα παιδία και όχι μόνο, να αδιαφορούν για τους μετανάστες, για τους ανθρώπους αυτούς που ήρθαν στην χώρα μας για ένα καλύτερο μέλλον. Παιδία χωρίς ήθος και συνείδηση. Παιδία που δεν μπορούν λόγω προκαταλήψεων, να αποδεχτούν ότι όλη αύτη την απέχθεια και το μίσος απέναντι στους μετανάστες την έχει προκαλέσει το κράτος στο οποίο ζούνε. Το άπληστο και απάνθρωπο κράτος που λόγω της έλλειψης συνείδησης επέτρεψαν σε αυτούς τους ΄΄διαφορετικούς ΄΄  ανθρώπους να εισέλθουν στην χώρα μας, μη έχοντας κριτική σκέψη να κατανοήσουν ότι με αυτήν τους την στάση δεν δίνουν την ευκαιρία στους μετανάστες να ζήσουν ευτυχισμένοι στην χώρα μας αλλά το αντίθετο, πλήρως εξαθλιωμένοι. Αντιμετωπίζονται ως μαύρα πρόβατα και ως παιχνιδάκια στα χέρια των αδίστακτων ενόχων, των πολιτικών μας.

Ας αλλάξουμε επομένως αυτή την βολική στάση στην οποία έχουμε αναπαυτεί και ας κινητοποιηθούμε ενάντια στο σύστημα εκμετάλλευσης που επικρατεί στην χώρα μας.

Δεν ξέρω γι αυτούς τους ανθρώπους τι είναι τελικά καλύτερο, απέλαση ή αφομοίωση?  Το μόνο σίγουρο κατά την προσωπική μου άποψη είναι ότι στην χώρα μας δεν θα καταφέρουν ποτέ να βρουν την ευτυχία που τους αξίζει. Και αυτό γιατί εμείς δεν είμαστε ικανοί να τους την προσφέρουμε..